ทริปนี้เกิดขึ้นจากการที่พี่ๆในกลุ่มชวนไปขี่รถเล่น ตามประสาคนบ้าขี่รถ ตอนแรกก็ว่าจะไม่ไปคิดไปคิดมาไหนก็ซื้อมันมาแล้วนี่ก็ต้องขี่ให้มันคุ้มค่าที่สุด และเหตุผลที่ซื้อก็คือเอาไว้ขี่เล่น ท่องเที่ยว เพราะฉะนั้นไม่ไปก็ไม่ได้แล้ว

     ก่อนวันเดินทางก็เอารถไปทำโช๊คหน้า หลังจากปล่อยให้ซีลโช๊ครั่วมานาน เพื่อความปลอดถัยในการขับขี่เพราะว่าศรีสวัสดิ์เป็นถิ่นของโค้งมากพอสมควร ถ้าไม่เตรียมสถาพรถให้พร้อมอาจต้องมีการสละยานกลางโค้ง คืนก่อนไปก็ไปนั่งคุยกับพี่ในกลุ่มปรากฏว่ารถเราสภาพยังไม่พร้อมยางหน้าหมด สปริงขาตั้งยังไม่ได้ใส่เพราะสั่งทำใหม่ ปสริงตัวเก่ามันล้า หมดแรงดึงทำให้เซ็นเซอร์ขาตั้งทำงานแล้วเวลามันทำงานมันก็จะทำให้เครื่องดับ สรุปว่าไม่พร้อมก็จะไม่เอารถไป นั่งรถเซอร์วิสไปก็ได้เพราะกรูอยากไปอ่ะ

นัดกันหกโมงเช้าใครมาก่อนมามานั่งกินกาแฟแล้วก็โม้กันไปก่อนเพราะเวลาเดินทางคือหกโมงครึ่งล้อหมุน

หลังจากนั่งโม้จนได้เวลาแล้ว คนก็มากันครบแล้วก็ออกเดินทางสู่จังหวัดกาญจนบุรี โดยใช้เส้นทาง ปิ่นเกล้า-นครชัยศรี เข้านครปฐมผ่านราชบุรีแล้วก็วิ่งเข้าไปกินข้าวใครตัวเมืองกาญจนบุรี หลังจากเข้านครปฐมได้ไม่นานสิ่งที่กลัวก็เกิดขึ้น เช๊ดเข้...ฝนลงเม็ดอย่างหนัก ดีนะที่กรูไม่ขี่รถมาไม่งั้นงานเข้าแน่กับสภาพยางหน้าแบบนั้นแล้วมันก็ตกต่อไปเรื่อย จนทำให้คาราวานมอไซด์ขี่ได้ช้าลง

 

ตกแบบไม่ลืมหูลืมตาเลย ตกไปจนถึงกาญจนบุรีเลย จนไปแวะกินข้าวเช้าฝนถึงได้หยุด แต่ทางข้างหน้าที่จะไปนี่โค้งทั้งนั้นเลย แล้วสภาพถนนชุ่มน้ำแบบ พูดได้คำเดียวเลย........มีเสียว

มาถึงช่วงนี้ยังมีแต่ทางตรงไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่ เพราะยังไม่ใช่เส้นศรีสวัสดิ์ ก็ไปกันเรื่อยๆ

ตอนนี้ถนนเริ่มแห้งแล้ว พวกตัวแรงๆก็มาจอดรอกลุ่มหลังจะได้ไปพร้อมๆกัน เพื่อความปลอดภัยเผื่องานเข้าจะได้ช่วยเหลือกันได้

ช่วงจอดรอไม่รู้จะทำไรก็ถ่ายรูปไปเรื่อย ส่วนสองคันนี้ก็เป็นรถที่น่าคบหาไว้ขี่ คันดำนั่นรถพี่อาร์ท CBR 900 ผมนับถือน้ำใจพี่แกเลย แกขี่รถมาส่งถึงแพเลยแล้วตอนเย็นแกก็ขี่กลับคนเดียว สุดยอดจิงๆ

สภาพถนนต่อจากนี้เหมาะแก่การสาดโค้งมาก ถ้าไม่มีน้ำฝนมาทำให้เสียวหัวใจเล่นนะ

เริ่มกันมาด้วย CBR954

แล้วก็มีตามมาอีกเป็นกลุ่มเลย มาแบบนี้ถ่ายไม่ทันเลยมาเร็วมาก

และแล้วอีเหลือง954 คนขี่นำก็หลงไปไหนไม่รู้ ปล่อยให้คนที่รู้ทางคอย.....คอย......คอย

ปล่อยมันละกันเดี๋ยวมันก็มาเองแหละส่วนทัพใหญ่ก็มุ่งหน้าไปกันก่อน เพราะโทรไปมันก็ไม่รับก็มันขับรถอยู่ต้องคอยให้มันโทรกลับมาเองละกัน

ไม่กี่อึดใจก็มาถึงแพ ...ไม่นานนักอีเหลืองก็ตามมา...555 แม่งหลง

ขนของขึ้นแพเรียบร้อย แช่เครื่องดื่มให้เย็นจะได้ดื่มให้สบายใจ

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาก็ให้เรือลากแพออกไปเลย

ขนของขึ้นแพเรียบร้อย แช่เครื่องดื่มให้เย็นจะได้ดื่มให้สบายใจ

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาก็ให้เรือลากแพออกไปเลย ไม่ต้องไรมากขอแค่ไปปล่อยที่ๆไม่มีคน มีปลาชุกชุม วิวสวยๆ น้ำใสๆก็พอ

เวลานี้ใครอยากทำไรก็ทำไป แต่ที่แน่ๆ งานนี้เห็นมีคนตัดบ้องไม้ไผ่มาด้วย เหอๆๆ

แล้วที่แน่ๆอีกอย่างก็คือ เรือมันกำลังลากแพไปหาฝน

ส่วนคนบนแพก็เริ่มตั้งวงเพื่อดื่มด่ำกับน้ำสีทองและธรรมชาติ

เรือลากแพมาได้ประมาณ 40 นาที ก็เอามาผูกไว้กับเกาะๆหนึ่งที่อยู่ในเขื่อน เมื่อดื่มด่ำกับน้ำสีทองจนได้ที่ก็ถึงสิ่งที่ขาดเสียไม่ได้ หลังจากที่อยากมานาน

เล่นน้ำ น้ำใสแบบนี้น่าเล่นมากใส่ชูชีพลงไปลอยคออยู่พักนึงก็ต้องถอดออกเพราะเรามันพวกบ้าพลังใส่ชูชีพแล้วเล่นยาก

ส่วนไอ้พวกนี้เป็นพวกลูกหลานหงอคงกะนางสุพรรณมัจฉา น้ำก็จะเล่นต้นไม้ก็จะขึ้น

และแล้ววันนี้ก็จบลงด้วยความ มัน มึน เมา......

ปิดท้ายด้วยกิจกรรมยามค่ำคืนด้วย กีฬารำพัด และกีฬาบริหารข้อมือ

ยามเช้าแม้อากาศจะไม่หนาวแต่ก็มีไอเย็นพัดมาตลอดเวลาดูได้จากเมฆหมอกที่ลอยอยู่ตามยอดเขา อากาศดีมาก สูดหายใจเข้าลึกๆแล้วรู้สึกได้ถึงความชุ่มปอด

ส่วนใครหิวก็มีข้าวต้มไว้ให้กิน แต่ผมไม่อยากลุกจากที่นอนเลยเพราะอากาศดีซะขนาดนี้ แต่พยาธิในท้องมันหิวจนทนไม่ไหว แถมยังมีพวกบ้าลงเล่นน้ำกันแต่เช้าจนหนวกหูนอนไม่ได้ เลยต้องยอมแพ้ลงมากินข้าวดีกว่า

หลังจากกินข้าวอิ่ม แล้วไอ้พวกที่เล่นน้ำกันแต่เช้าเลิกกันไปหมดแล้วก็ถึงตาเรา และพวกบ้าพลังตัวจริง

ก็น้ำมันน่าเล่นซะขนาดนี้ใครไม่เล่นก็บ้าแล้ว แถมยังเล่นได้ทั้งวันไม่เหนียวตัวเหมือนเล่นน้ำทะเล

แต่ถ้าจะให้ดีควรมีไอ้ขวดเขียวๆดาวแดงๆแช่เย็นหน่อยนะแจ๋วเลย  แต่ตอนนี้ไม่มีไรเหลือเลยซัดกันหมดตั้งแต่เมื่อคืน ก็เลยต้องเล่นน้ำกันแบบมีสติเต็มร้อย

แต่แล้วจู่ๆก็มีเรือเเล่นมาที่แพ มาทำไมหว่า อ้าว

คนที่นั่งมานั่นพี่เล็กนี่นา พี่แกบอกว่ามารับพวกเรากลับ แกขี่รถมาคนเดียวจากกรุงเทพ เพื่อไปรับเรากลับ สุดยอดเลย

พอเที่ยงกว่าก็มีเรือมาลากแพกลับ เฮ้อ

ได้กลับบ้านซะทีหลังจากเล่นน้ำจนหมดแรง

กลับขึ้นฝั่งมาก็มาเตรียมความพร้อมสำกรับการเดินทาง รถที่เพิ่งขึ้นมาจากที่จอดซึ่งทางขึ้นเป็นดินก็ต้องล้างดินออกจากล้อให้หมด ป้องกันการปลิ้น

จากนั้นก็เริ่มออกเดินทางสู่เขื่อนศรีนครินทร์ ถนนเพิ่งผ่านการชะล้างของฝนยังหมาดๆอยู่เลยใช้ความเร็วกันได้ไม่เต็มที่

ใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงเขื่อนศรีนครินทร์ เดี๋ยวนี้เค้าปรับภูมิทัศน์ไว้สวยงามน่าพักผ่อนมาก

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาก็ถ่ายถาพเป็นที่ระทึกซะหนึ่งถาพ เหอๆๆ

ถ่ายรูปเรียบร้อยก็แต่งองค์เตรียมตัวกลับบ้าน แล้วเจอกันใหม่ทริปหน้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เพื่อยืนยันความบ้าพลังดูได้จากรูปนี้

ปล.งานนี้มีร่วงไปหนึ่ง เหตุเกิดขึ้นกับ Superfour  ปี 93 โดนหมาตัดหน้าในเมือง คนไม่เป็นไร ส่วนรถเสียหายนิดหน่อย

 

 

 

 

 

 

 

 

ทริปเปิดซิง

posted on 23 Apr 2008 16:33 by artmototrip

    บางครั้งคนเราก็มีความฝัน อยากทำไรสนุกๆแบบเด็กๆ ได้เดินทาง ได้ท่องเที่ยว ได้พักผ่อน ได้ปลดปล่อย มันเลยเป็นที่มาของไอ้โพล่าคันนี้นี่เอง เอาไว้ว่างๆจะเขียนเรื่องของสิ่งเคลื่อนที่สองล้อโดยเฉพาะ ทริปนี้ก็ดองไว้นานแล้วไม่ได้เขียนซะที จริงๆแล้วงานนี้ก็ผิดคอนเซปต์ไปหน่อยเพราะตั้งใจแต่แรกว่าจะไม่ให้มีรูปคนมาเกี่ยวข้องจะเอาแต่ถาพที่ไปเที่ยวอย่างเดียว แต่ทริปนี้ไม่ได้เอากล้องไปเองเลยต้องเอารูปจากกล้องคนอื่นมาใช้

     นี่เป็นทริปแรกสำหรับผมที่ได้ขี่รถกันไปหลายๆคัน ตกลงกันว่าจะไปอยุธยา แต่ตัวผมเองนั้นก็ขี่รถไป-กลับอยุธยาเป็นว่าเล่นอยู่แล้วเพราะบ้านอยู่ที่นั่นเลยไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่ ทีแรกนัดกันว่าเจ็ดโมงล้อหมุน ทำไปทำมา กว่าจะออกไปได้ก็ล่อไปแปดโมง แต่ช่างเหอะ อยุธยาใกล้ๆแค่นี้แปปเดียวก็ถึง รวมตัวกันได้ 7 คัน เดียวไปเจอกันแถวบางบัวทองอีก 3 คันทั้งหมดก็ 10 คัน งานนี้มีฝรั่งไปด้วย ไอ้ฝรั่งเนี่ยแหละตัวดีเลยชอบหลง แม่งขับZZR 1100 แต่เมื่อคืนดันเสือกแดกเหล้าแฮ้งค์ ที่นี้พอเจอกันครบที่ปั๊มน้ำมันแถวบางบัวทองก็ออกเดินทางตกลงกันว่าวันนี้จะใช้เส้นทางปทุมธานี-เข้าสามโคก แวะเสนา กินข้าวแล้วค่อยว่ากันต่อ ออกไปแปปเดียวเอง ไอหรั่งทำเรื่องเลย เค้าเข้าเลนขวากันมันดันออกซ้ายจะไปสุพรรณ พอมันออกซ้ายก็ต้องขี่ตามมันไปเพื่อพามันไปกลับรถ เพราะมันไม่รู้ทาง พอยูเทิร์นกลับมาเข้าเส้นทางเดิมนึกว่ามันจะเข้าใจเสือกวิ่งเข้าทางเก่าอีก ไอเวงเอ้ย มึงอยากไปทางนี้ใช่ไหม งั้นตามกรูมาเดี๋ยวกรูพาไปกลับรถที่เส้นสุพรรณเลย

 

กลุ่มหน้าก็ไปจอดรอกันที่ทางแยกตรงสามโคก เพื่อจะเลี้ยวซ้ายไปเสนา กว่าจะตามมาเจอกลุ่มหน้าไอ้หรั่งเล่นซะกรูเหงื่อตกเลย

 

ขี่มาแปปเดียวก็มาถึงเสนาแล้ว จอดแวะปั๊มเพื่อรอเพื่อนอีกคนที่บ้านมันอยู่แถวนี้

 

พอจอดรถเท่านั้นแหละ คันแรกงานเข้าเลยเป็นไรก็ไม่รุ แต่ไปต่อได้

 

ส่วนไอ้คันนี้ ducati monster 900 วิ่งมาช้าๆได้ยินแต่เสียงครัช ยังกะรถมันจะพัง

 

เริ่มหิวแล้วเลยแวะมากินข้าวที่ตลาดบ้านแพน ช่วงที่ออกมาจากปั๊มก็มีงานเข้าอีกคัน อากาศไม่ลงซะงั้น แต่ไปกินข้าวก่อนเดี๋ยวค่อยว่ากัน มาถึงก็สร้างความแตกตื่นให้ชาวบ้านชาวช่องแถวนี้เลย คนมองเพียบเลย ยังกะไม่เคยเห็นคนขี่มอไซด์

 

อิ่มแล้วก็แวะไปที่บ้านเพื่อนเพื่อซ่อมรถคันที่อากาศไม่เข้า งานนี้ไม่ต้องกลัวเรามีช่างมาด้วย เหอๆๆ

 

 

ขี่ออกจากบ้านเพื่อนมาซักพัก ก็เกิดอาการเดิมเลยต้องเปิดถังน้ำมันขี่ แล้วก็ไปแวะสงบจิตใจที่ สวนนก แปปนึง 

 

จอดรถปุ๊ปก็เฮฮาบ้าบ้อกันไปเรื่อย ก่อนจะไปลุยกันในตัวเมือง

แต่ขอบอกว่าวันนี้ร้อนมาก ร้อนชิบหายเลยแหละบอกตรงๆ

 

ถึงแล้วที่แรกวัดมงคลบพิตร เสียค่าเข้าชมโบราณสถานคนละ 10 บาทสำหรับคนไทย คนต่างชาติเท่าไหร่ไม่รู้จำไม่ได้

 

โบราณสถานสวยดีน่าเดินเล่นถ่ายรูปมาก แต่เสียดายเราไปถึงตอนเทียงพอดี

 

อากาศร้อนสุดๆเดินไม่ไหวเลยเข้าไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ให้หายเหนื่อยพอ

 

ว่าแล้วก็ไปหาไรอร่อยกินดีฟ่า ตอนสั่งมาถ่ายไม่ทันเลยถ่ายตอนหมดแล้วแทน

 

จากนั้นก็ไปเที่ยวต่อกันที่วัดพนัญเชิง ไปให้อาหารปลา ซึ่งจริงๆแล้วที่วัดแห่งนี้เคยมาความทรงจำดีๆอยู่ Y_Y

ไปนั่งพักกันอยู่ริมน้ำ

 

นั่งรอจนแดดร่มลมตก ที่นี่นอกจากปลาเยอะแล้วสาวๆก็เยอะด้วยนะ เหอๆๆ

 

ประมาณสี่โมงเย็นจึงออกเดินทางกลับ

 

ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงก็ถึงแถวบางบัวทอง แต่ไอหรั่งเอาอีกแล้ว แม่งขี่รถ 1100 แต่แม่งขับแค่ 100 เดียวอ่ะพวกเราก็คอยไม่ทิ้งอยู่แล้ว ไปด้วยกัน กลับด้วยกัน

 

หกโมงก็กลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ

 

Diary Of Carabao

posted on 25 Feb 2008 16:31 by artmototrip

     งานนี้วางแผนกันล่วงหน้าเป็นเดือนเลย ชวนเพื่อนๆน้องๆไปสนุกด้วยกัน แต่สุดท้ายเหลือแค่คนวางแผนสองคน 555 เลยชวนน้องชายผมไปด้วยอีกคน แถมผมยังโดดงานไปอีกตะหาก อิอิ กลัวว่าเพื่อนจะต้องรอ นัดกะเพื่อนไว้เที่ยงตรง... บ่ายโมง... บ่ายสอง...ดูมันๆแล้วให้กรูโดดงานทำไมฟะ กว่าจะมาล่อไปบ่ายสองครึ่ง ไหนๆก็เรื่อยเปื่อยขนาดนี้แล้วกรูไม่รีบแระ ไงก็ได้ตามใจเพื่อนเลยเพราะรถมึงอยู่แล้วนี่ (กรูล้อเล่นนะ) 

 

วิ่งขึ้นทางด่วนไปลงรังสิต ออกวังน้อยเข้าสระบุรี เริ่มหิวข้าวเลยแวะกินข้าวกันที่สระบุรี ที่ร้านครูต้อ ซึ่งเป็นร้านของฝากขึ้นชื่อ(มั้ง) ด้านขาไปเป็นร้านอาหาร ด้านฝั่งตรงกันข้ามเป็นร้านของฝาก อาหารอร่อยสมกะราคาดี เลยฟาดกันเต็มที่เลยเพราะดูสถานการณ์แล้วคงเป็นมือสุดท้ายของวันนี้ กินข้าวเสร็จออกจากร้านก็5โมงครึ่งแระ ยังต้องไปอีกไกล 

 

ไปถึงโบนันซ่า ก็ปาไป6โมงครึ่ง โอ้ววพระเจ้าทำไมเต๊นท์มันเยอะแบบนี้ฟะ จอดรถให้ไวรีบหาที่กางเต๊นท์เลยดูแล้วยังมีพวกที่กำลังตามมาอีกเพียบ แต่แล้วพระเจ้าก็เข้าข้างคนดี 555 มีที่แล้วโว้ย ตรงกะเวทีเลย555 กูคิดเอาเอง เพราะไกลขนาดนี้มึงไปยืนตรงไหนก็ตรงทั้งนั้นแหละ อิอิ แล้วก็เริ่มต้นมั่วกะการกางเต๊นท์ ก็ไม่ใช่เต๊นท์กรูนี่หว่า เลยไม่รุว่ากางยังไงแต่ไม่ต้องห่วงเจ้าของมันมาด้วย ซักพักก็เรียบร้อย มืดพอดี ต่อไปก็หาซื้อน้ำแข็งเพราะว่าเเวะซื้อเบียร์มาแล้วก่อนจะเข้ามา แต่ไม่ได้ซื้อน้ำแข็งเพราะไม่มีกระติกไป  แล้วก็ปล่อยให้น้องนั่งรอที่เต๊นท์ พร้อมเบียร์อีกลังนึง แต่แล้วก็หาซื้อไม่ได้หลังจากเดินหาทั้งงาน เพราะร้านค้ามันอยู่ในส่วนของงานที่ต้องมีบัตรเข้า เวงแล้วไงกรูแล้วจาทำไงล่ะกรูแดกเบียร์ร้อนๆ ไม่ได้นะเฟ้ย ผลสุดท้ายต้องถอยรถออกไปซื้อน้ำแข็งข้างนอก ยามบอกว่า3กิโล แต่กรูว่าแม่งน่าจะเกิน ไป-กลับ น่าจะซัก 8  กิโล ได้น้ำแข็งมา 2 ถุง (ทำไปได้) กลับมาถึงน้องกรูแดกเบียร์ร้อนไปแล้วขวดครึ่ง 555

 

กลับมาถึงพี่แอ๊ดร้องไปแล้ว2เพลง พอถึงเต๊นท์แล้วก็เริ่มช่วยกันทำมาหากิน เพราะเรามีเวลาเตรียมตัวแค่เดือนเดียวเราเลยไม่ค่อยจะพร้อมซักเท่าไหร่ แก้วก็ไม่มีเลยต้องใช้วิชามาร นี่ถ้ามีเวลาซักปีนึงทุกอย่างคงพร้อมกว่านี้ หุหุ

 

ได้แก้วแล้วว่ะ เสียงเพื่อนบอก ลองใส่น้ำแข็งแล้วเทดู เออดีจิงๆว่ะแก้วละขวดเลย ดนตรีก็กำลังมัน พอได้น้ำสีอำพันเย็นๆเข้าคอเท่านั้นแหละ มันทำใช้ชีวิตสดชื่นขึ้นอีกเยอะเลย

  

อากาศกำลังดี เย็นสบาย เต๊นท์อื่นเค้าก็มีความสุขของเค้าไป เราก็มีความสุขของเรา แต่ไอเต๊นท์หน้าเรานี่ดิมันยกเหล้ามาลังนึงเลย อิอิ นึกในใจว่าคืนนี้คงได้มีแจมแน่ๆ 555

 

บรรยากาศเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆหลังจากได้ดื่มน้ำอำพันไปซักพัก และแล้วก็ถึงคิวนักร้องในดวงใจที่เป็นไอดอลของใครหลายๆคน น้าเล็กนั่นเอง มาพร้อมกับเพลง คนเก็บฟืน ซึ่งเรียกเสียงจากคนดูได้ดังไปทั่วทั้งเขาใหญ่เลยทีเดียว

 

และก็ตามมาด้วยบทเพลงที่ไพเราะอีกมากมาย

 

ซึ่งบทเพลงเหล่านี้อยู่ในใจแฟนๆเพลงของคาราบาวทุกบทเพลง

 

หลังจากฟังเพลงไปซักพักเราก็มีโอกาสได้ลิ้มลองปลาหมึกย่างเขาใหญ่ หุหุ แต่ขอบอกเลยนะว่าแพงกว่าปลาหมึกธรรมดานะ แหม!! ก็ของแปลกซะขนาดนี้ นี่มันปลาหมึกภูเขานะเฟ้ย 

 

แล้วก็มาถึงคิวของแขกรับเชิญคนแรกซึ่งต้องถือว่าแกเป็นเจ้าบ้านที่นี่ ไม่ใช่ใครที่ไหน น้าหมู นั่นเอง ขนบทเพลงเพราะๆมาขับกล่อมกันเพียบ

 

อากาศก็เริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ เลยต้องไปขนสัมภาระที่รถมาไว้ก่อน แล้วก็หยิบเสื้อมาใส่อีกตัว

 

เอ้า ดื่ม!!

หลังจากจบจากน้าหมู ก็มีสาวปานมาเป็นแขกรับเชิญอีกคน (รูปไม่ได้ถ่ายแล้วเพราะไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะถ่ายรูปได้)

 

และนี่คือโฉมหน้าผู้มาร่วมบรรทึกความทรงจำ ในไดอารี่ ออฟ คาราบาว แต่แดกกันไงฟะขวดเบียร์ตั้งเกลื่อนเลย

 

แล้วบทเพลงอื่นๆของคาราบาวก็ทยอย บรรเลงออกมาเรื่อยๆ

 

หลังจากเบียร์หมดไปหลายขวด อาการเริ่มออก องค์เริ่มจะลงดูอาการได้จากภาพ

 

แล้วงานครั้งนี้ก็เดินทางมาถึงช่วงสุดท้าย ด้วยบทเพลงที่ครั้งนึงตัวผมเองเคยชวนเพื่อนเล่นเพลงนี้ในงานดนตรีของมหาวิทยาลัย แต่ไม่ได้เล่น 555 (จาไปบอกเค้าทำไมฟะ)

บัวลอย.........................................

 

และแล้วงานนี้ก็จบด้วยความประทับใจ ปนๆกะความเมาได้ที่ (เบียร์ลังนี้หมดก่อนงานจบ แต่ไปขอเหล้าเค้ากินต่ออีก 555 บุหรี่ก็หมด ขอบุหรี่เค้าอีกตะหาก หุห ก็วงเหล้าข้างหน้าแหละเห็นยกมาเป็นลังนิ)  จบลงด้วยพลุสวยๆ  แถมท้ายด้วยการเปิดบอลให้ดูต่อจากจอใหญ่เลย เสียงเชียร์บอลดัง ไปทั้งโบนันซ่าเลย นอนๆๆๆ

ของหมดแล้ว

 

อืมมม

เช้าแล้ว นอนกี่โมงไม่รุน่าจะตีสองได้ ตื่นมาตอน7โมงเช้า อากาศกำลังดี มีหมอกเล็กน้อย เต๊นท์ข้างเค้าเริ่มทำอาหารเช้ากินกันแล้ว

 

หันมาดูเต๊นท์ตัวเองมีขวดน้ำ 1 ใบ แล้วก็แล้วเบียร์ยักษ์อีกใบ เริ่มหิวแล้วด้วย เลยไปล้างหน้าล้างตา

 

 กลับมาก็รีบเก็บเต๊นท์เลย ไปหาไรกินข้างนอกดีฟ่า

 

และนี่คือโฉมหน้าผู้ร่วมสร้างบรรทึกความทรงจำดีๆในชีวิต 555

ว่าแต่เมื่อคืนมึงเจ็บป่าววะ อิอิ

 

ไปแล้วโว้ยยย งานหน้ามาใหม่

แล้วก็ออกไปหาเกาเหลาเลือดหมูร้อนๆกินกันก่อนกลับบ้าน

 

ระหว่างทางแวะซื้อของฝากที่ฟาร์มโชคชัยซะหน่อย อิอิ (แต่กรูไม่ซื้อนะ กรูมาบ่อยแระ)

 

ขอเป็นของหวานล้างคอด้วยไอติมคนละถ้วยก็พอแล้ว 

     ---------- งานนี้จบลงด้วยความเฮฮาปาจิงโกะ สนุกสนานเฮฮาบ้าบ้อกันไปถ้วนหน้า -----------

แล้วเจอกันงานหน้าครับพี่น้อง

มาเลย์ ขำๆ ไปทำงาน

posted on 15 Oct 2007 13:10 by artmototrip

       ย้ายมาทำงานที่นี่ไม่กี่เดือน ก็มีข่าวดีว่าจะต้องไปทำงานที่มาเลย์ 2-3 วัน แต่ดูเหมือนไม่มีใครอยากไป เราก็งง แต่ช่างมัน ถือว่าไปทำงาน ตื่นนอนตั้งแต่ตี 5 อาบน้ำแต่งตัวแบบรีบๆ เพราะนัดแท๊กซี่ไว้ 6 โมง มาถึงสนามบินประมาณ 7 โมง ขำๆ ลูกค้ามากันเต็มเลย อ้าวเวง ที่แท้ก็ให้มาดูแลลูกค้าแต่เช้านี่เอง กว่าเครื่องจะออกปาเข้าไป 11 โมง ทั้งง่วงทั้งหิว มาตั้งแต่เช้า เข้าไปในดิวตี้ฟรีก็ไม่รู้จะซื้ออะไร เลยซื้อบุหรี่มาคอทตอนนึง ของ dunhill ราคาพอๆกะดูดกรองทิพย์แถวบ้านเรา ก็ไม่รู้จะซื้อไรนี่หว่า เอาวะดูดกันให้เป็นมะเร็งไปข้างนึงเลย เตร่ไปเตร่มาในดิวตี้ฟรี จนเครื่องออก 

ไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงมาเลย์เซีย ไปถึงก็บึ่งไปหาที่กินข้าวเลย หิวชิบหายถึงรสชาติจะไม่ดีแต่ก็กินจนอิ่ม จากนั้นก็ไปเยี่ยมบริษัทร่วมทุน มีกิจกรรมนิดหน่อย จากนั้นก็มีการเลี้ยงอาหารเย็นแล้วก็กลับที่พัก โรงแรมซันเวย์ลากูล มืดพอดี เป็นโรงแรมที่ใหญ่ใช้ได้ทีเดียว ดูแล้วอลังการดี

วิวด้านบนก็สวยดีแต่วันนี้เหนื่อยมามากแระ หันไปหันมาลงไปข้างล่างดีกว่าเผื่อมีไรหนุกๆทำ เดินไปเดินมาเจอผับแถวนั้น7-8 ผับ

คิดในใจ เอาวะได้ที่แระคืนนี้ เลยเข้าไปข้างใน อืมมมม เทคดีๆนี่เอง สาวมาเลย์นี่ก็หน้าตาใช้ได้แฮะ ขาวๆหมวยๆทั้งนั้นเลย ดื่มพอหอมปากหอมคอก็กลับขึ้นห้อง นั่งโหลดรูปลงโน้ตบุ๊คเสร็จ อาบน้ำออกมาหันไปดูนาฬิกา ปาไปตี 2 รีบนอนเลย 

           ตื่นเช้าอีกแล้ว ลงมากินข้าวด้านล่าง คอยลูกค้าที่ลอบบี้ นานแระยังลงมาไม่ครบอีกเลยไปเดินเล่นถ่ายรูปรอบๆ วันนี้อากาศดี ฟ้าสวย ไม่มีเมฆเลย

ซักพักมากันครบก็ออกเดินทาง ไปยังเมืองปุตราจาย่า ห่างจากโรงแรมที่พักประมาณ 50 กิโลเมตร เมืองที่ได้รับการวางผังเมืองที่ดีและเป็นเมืองที่รองรับการขยายตัวของกรุงกัวลาลัมเปอร์ในอนาคต โดยสร้างสถานที่ทำงานของหน่อยงานราชการต่างๆ พร้อมสาธารณูปโภคต่างๆใหม่ อย่างเป็นระบบ ระหว่างทางก็แวะถ่ายรูปที่วังศุลต่าน ทีแรกก็คิดว่าอากาศดีพอสายหน่อยร้อนตับแทบแตก

จากนั้นก็ไปแวะถ่ายรูปที่สะพานทางจะเข้าเมืองปุตราจาย่า เมืองนี้สวยดีแฮะดูทุกอย่างเรียบร้อยไปหมด บ้านคนที่เมืองนี้ไม่ต้องทำรั้วบ้านเลย หรือว่าบ้านเค้าไม่มีโจรก็ไม่รุ ดูน่าอยู่ดี ไม่รกสายตาเหมือนบ้านเรา

มาถึงซะที มัสยิดสีชมพูอันเลื่องชื่อ ข้างๆมีอาคารรัฐสภาใหม่ ดูใหญ่โตดีจิงๆ

แต่แดดแม่งร้อนจิงๆ ไม่คิดเลยว่าการอยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตรมันจะทรมานเพียงนี้ ทำให้คิดถึงประเทศไทยเลยว่าถ้าบ้านเราร้อนสุดๆที่นี่คงร้อนหัวแตกแน่ๆ

ถ่ายรูปกะลูกค้าได้ซักพัก โอ้ยยย ไม่ไหวแล้วร้อนโว้ย ที่หลบแดดก็ไม่มี ดีนะที่อยู่ตรงนั้นแค่แป๊บเดียว เริ่มหิวแล้วด้วย นั่งรถมาซักพักก็ถึงร้านอาหาร เห็นป้ายปุ๊บ คิดในใจมื้อนี้อร่อยแน่ ป้ายเขียนว่าซีฟู้ด ยังไงก็ต้อง กุ้ง หอย ปูปลา แน่นอน แต่ก็ยังร้อนอยู่ดี

บรรยากาศโอเค ใช้ได้เลย

ด้านหน้าติดแม่น้ำ มองเห็นมัสยิดกะอาคารรัฐสภา เมืองใหม่จิงๆในแม่น้ำไม่มีเรือสัญจรเลย นอกจากเรื่อนำเที่ยว ดูสงบเรียบร้อยมากไปหน่อย เงียบมาก อาหารก็รสชาติใช้ได้ ถือว่าผ่านสำหรับอาหารซีฟู้ด ต่างประเทศ แต่ถ้าเทียบกับพี่ไทยแล้วละก็ยังห่างกันอีกหลายขุม

กินเสร็จบ่ายโมงกว่าก็กลับโรงแรม อาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวไปงานบริษัทซึ่งเป็นวัตถุประสงค์หลักของการไปมาเลย์เซียครั้งนี้ ซึ่งก็อยู่ไม่ไกลเพราะเค้าจัดอยู่ในบริเวณโรงแรม แต่คนเยอะน่าดูไปถึงก็ใช้ความรู้ภาษาอังกฤษที่มีอยู่น้อยนิด มั่วอยู่พักนึง ได้ทั้งงู ได้ทั้งปลามาเพียบเลย

กว่างานจะเลิกปาเข้าไปเที่ยงคืนกว่า บางคนถึงกะนั่งหลับคาโต๊ะ พองานเลิกปุ๊บรีบกลับห้องเลยไม่ไหวแล้วไม่ได้นั่งเลยปวดขาชะมัดเลย อาบน้ำนอนดีกว่า

          ตื่นเช้าอีกแล้ววันนี้รีบเก็บกระเป๋า เพราะว่ายังมีโปรแกรมอีกหลายที่ ไปมันทั้งที่ง่วงๆแบบนี้แหละ ที่แรกที่จะไปวันนี้คือ ตึกแฝดที่สูงที่สุดในโลก มันคือตึกปิโตรนัส

โห................. แม่งสูงจิงด้วยแฮะ เห็นไกด์คนไทยบอกว่าถ้าจะขึ้น ต้องส่งคนมารอคิวตั้งแต่ตี 5 วันๆนึงเค้าให้คนขึ้นไม่เท่าไหร่เอง น่าจะประมาณหลักพันเองมั้ง มาถึงแล้วก็ต้องคอยเป็นชั่วโมงกว่าจะได้ขึ้นเพราะเค้าให้ขึ้นได้กรุ๊ปละ 20 คน ด้วยเหตุผลที่ว่า ตึกไม่สามารถรับน้ำหนักมากๆได้เพราะโครงสร้างทำจากอลูมิเนียมซึ่งน้ำหนักเบา แต่ยืดหยุ่นสูง แม่งให้กูไปคอยเป็นชั่วโมง ให้ขึ้นไปได้แค่สะพานเชื่อมตึก แถมให้อยู่ได้แค่10นาที แต่ช่างมันเถอะถือว่าเรามาเหยียบตึกแล้วก็พอ ลืมบอกไปก่อนขึ้นเค้าให้ไปนั่งดูกระบวนการสร้าง ตั้งแต่ลงเสาเข็มจนถึงตึกเสร็จ แถมด้วยการจำลองการเกิดฟ้าผ่าลงบนตึกนั้นนี้เจ๋งดี

จากนั้นก็ไปกินข้าวกลางวันกันที่ห้างสรรพสินค้า เวลานี้ไม่สนใจแล้วเรื่องรสชาติ ขอให้อิ่มท้องไว้ก่อน (ก็หิวนี่หว่า) อิ่มแล้วก็ไปเดินช๊อปปิ้ง ไม่รุจะซื้อไรก็เดินเล่นเรื่อยเปื่อย ไม่ใช่ไม่มีตังนะแต่เก็บไว้ก่อน เดี๋ยวต้องไปอีกที่ได้ใช้เงินแน่ๆ

ร้านนี้ไม่ต้องบอกว่าร้านอะไร แค่เห็นป้ายก็รู้ว่าเสียตังชัวร์ ไปถึงก็ชิมมันทุกรสเลย ชิมจนไม่รู้แล้วว่าตอนซื้อจะซื้อรสอะไรดี ลิ้นดำหมดแระ เลยซื้อแบบปูพรม เอามาอย่างละกล่องเพราะต้องเอาไปแจกหลายคน แต่มีรสนึงที่ไม่ซื้อคือรสทุเรียน คนที่นี่ชอบบอกว่าทุเรียนของเค้าอร่อยที่สุดในโลก เราก็ไม่เข้าใจว่าอร่อยตรงไหน สู้หมอนทองบ้านกูไม่ได้เลย ถ้าเป็นก้านยาวละก็ไม่ต้องเอามาเทียบเลย นรกกะสวรรค์เลย แต่ปล่อยมันถ้ามันคิดว่าบ้านมันอร่อย ถ้าวันนึงมันได้กินก้านยาวละก็มันจะได้รู้ว่าสวรรค์มีจริง อิอิ ช๊อปเสร็จก็ตรงไปสนามบินเลย

สนามบินที่นี่เงียบสงบดีมากเลย คนน้อยดี เช็คอินเสร็จก็นั่งรถไฟฟ้าไปยังประตูขึ้นเครื่อง สนามบินนี้มันใหญ่จริงๆแฮะ ถึงได้เงียบแบบนี้ นี่ถ้าเป็นประเทศไทยละก็เดินกันตูดบาน แล้วที่นี่เค้าก็วางผังเมืองดีจริงๆ รอบๆสนามบินไม่มีบ้านซักกะหลัง ผิดกะพี่ไทยอย่างเรา รู้ว่าจะมีสนามบินก็ยังจะไปสร้างบ้าน แล้วก็มาเรียกร้องค่าเสียหาย เอาภาษีคนส่วนรวมมาจ่ายกัน เวงเอ้ย (ขออภัยถ้าคนที่อยู่แถวสนามบินมาอ่านนะครับ ความเห็นส่วนตัวน่ะ)

ดีจิริงๆไปถึงเครื่องดีเลย์อีก เลยได้โอกาสไปเดินดิวตี้ฟรีมาเลย์ ขนาดจะเดินดิวตี้ฟรียังต้องนั่งรถไฟฟ้าไปเลย คิดดูละกันว่ามันใหญ่แค่ไหน ไปเดินบ้าอยู่ในดิวตี้ฟรีอยู่พักนึงดูเวลาเเล้วเห็นควรว่าควรกลับมาขึ้นเครื่อง เดี๋ยวจะซวยเอา สนามบินยิ่งใหญ่ๆอยู่ ไหนจะต้องนั่งรถไฟฟ้ากลับไปอีก

และแล้วก็กลับถึงประเทศไทยโดยสวัสดิภาพ .

edit @ 17 Oct 2007 13:56:41 by art+moto+trip